Nadat mijn interesse in reïncarnatietherapie was gewekt bij een lezing, meldde ik me aan voor een introductieweekend van de Stichting Reïncarnatietherapie Nederland (SRN). Opgedeeld in groepjes van vier, zou ik getuige zijn van drie sessies bij anderen, en er zelf een ondergaan. Wat ik meemaakte, overtrof mijn stoutste verwachtingen. Degene met wie ik het ene moment nog rustig zat te praten, zag ik na een kort voorgesprek zijn ogen sluiten en in een levensechte ervaring schieten, die wonderwel inzicht verschafte in de klachten waarmee hij rondliep. Het schijnbare gemak waarmee werd ingetuned en een betekenisvolle groef werd opgespoord, maakte diepe indruk op me.

Uiteindelijk was ik zelf aan de beurt, en ik had niet echt een probleem dat ik wilde aankaarten. Ik was immers net zeven maanden op reis geweest, en ik had zo’n beetje al mijn angsten onder ogen gezien – dacht ik. Maar al pratend begon ik al gauw over de angst voor saaiheid, en voor ik het wist, voelde ik dat een heel gevoelige snaar was geraakt. Ik voelde weerstand opkomen, maar merkte dat er geen ontsnapping meer mogelijk was. Feilloos werd mijn weerstand omzeild, en na de ‘’simpele’’ woorden ‘’Ga maar op reis’’ (dàt is nog eens afstemmen) ‘’zag’’ ik onmiskenbaar een driemaster, vanuit de lucht. Al gauw begon mijn been vreemde trekbewegingen te maken, en spoedig bleek dat er iets helemaal fout was gegaan en dat ik schipbreuk had geleden. Bijzonder saai, kan ik nu zeggen. Ik zal de details besparen (die ik tot op de dag van vandaag nog haarscherp weet), maar ik weet nog goed hoe ik me na afloop voelde: bijzonder opgewonden. Ik had iets ontdekt waarin ik me helemaal wilde verdiepen. Dat noem ik effectief: een laag van saaiheid die in één sessie transformeert in bruisende nieuwsgierigheid!

Ik meldde me aan voor de opleiding, en het was thuiskomen in mezelf. Ik herinner me een moment dat ik tranen van ontroering voelde, omdat ik het vak had ontdekt waarvan ik wist dat het helemaal bij me paste. Als het niet bestond, zou ik het hebben uitgevonden.

In de jaren die volgden heb ik onvoorstelbare dingen gezien en meegemaakt. De mogelijkheden van het vak zijn letterlijk onbegrensd, en verschaffen diep inzicht in de menselijke psyche. En dat terwijl het woord psyche (de personificatie van de ziel), geadopteerd is door een vrijwel ‘’ontzielde’’ psychologie , en een psychiatrie die zich vooral lijkt bezig te houden met symptoombestrijding door middel van medicatie.

Ik beschouw het als een voorrecht dat ik al jaren pionier in een prachtig vak, dat nog elke dag een uitdaging voor me is. Een vak dat bovenal in staat is helend te werken tot op de diepste lagen van de ziel.