Afbeelding 6

Geregeld verbaas ik me nog over het verrassingselement van beelden die tijdens een regressie omhoog komen. Zo staat me helder voor de geest hoe ik mijn eerste sessie inging met de gedachte dat ik wel eens in het Engeland ten tijde van Koning Arthur zou kunnen opduiken. Daar voelde ik me immers sterk toe aangetrokken en in de loop der jaren had ik er veel over gelezen en van gezien.

De trilogie over Merlijn met titels als “The Hollow Hills”, “The Crystal Cave” en “The Last Enchantment” had ik ademloos beleefd. De schrijfster, Mary Stewart, verstond de kunst om het levensverhaal zo op papier tot leven te laten komen, dat je werd uitgenodigd om het boek in te stappen om mee te reizen naar toen en daar. Dat raakte me, zo prachtig. Nee, van angsten was ik me niet bewust. Ik had net een lange, verre reis achter de rug, een mooie vorm van therapie. Ja, angst voor saaiheid, dat had ik wel. Dat werd dan ook prompt de ingang voor de sessie bij Tineke Noordegraaf tijdens het introductieweekend van de SRN-opleiding. Groot was mijn verbazing toen ik na de fraaie vrije inductie “Ga maar op reis” m’n ogen sloot en spoedig een grote driemaster ‘zag’. Dat was wel zo ongeveer het laatste waar ik vooraf rekening mee had gehouden. Goed, ik had wel eens gezeild op het Veerse Meer, maar een driemaster…

“Ik zie een driemaster.”

Spoedig dobber ik rond op een houten balk, de pijn verbijtend van een afgerukte arm. Reïncarnatietherapie, dat wordt me vlot duidelijk, hakt er behoorlijk in. De ervaring voelt heel authentiek en driedimensionaal (lengte, breedte èn diepte). Nog lang daarna verbaas ik me over dat eerste beeld van die driemaster. Heb ik m’n fantasie de vrije loop gelaten? En zo ja, wat is dan die fantasie, waar komt die vandaan? Vragen die ik later nog geregeld zou stellen of van andere remigranten hoorde.

“Tsja, wat is een beeld eigenlijk?” hoor ik een docent onlangs nog zeggen. En dat is precies de vraag waar ik wat dieper op in wil gaan.

Vrijwel iedereen kent het infokanaal van de kabeltelevisie. Op de beeldbuis zijn twaalf gekaderde schermpjes zichtbaar van even zovele kanalen. Om de paar seconden worden deze door twaalf andere kanalen afgewisseld, dit alles gelukkig zonder geluid. Dit onnavolgbare schouwspel vertoont overeenkomsten met de stroom van beelden en gedachten die opkomt als je je ogen sluit. Beginnende mediteerders weten er alles van hoe moeilijk het is om je op één beeld te concentreren of om juist nergens aan te denken.

Wat is een beeld?

Als je nog zo’n toestel zonder afstandsbediening of voorgeprogrammeerde voorkeurzenderkeuzeknoppen hebt, zit er weinig anders op dan de hele frequentieband af te speuren. Je moet heel wat storing en ruis passeren voor je kunt afstellen op een scherp beeld. Als dat gelukt is, ben je een belangrijke stap verder. De beeldenstroom is nu immers continu en de storende ruis gaat over in taal, muziek of stilte. Een alledaags maar wonderbaarlijk gegeven. De volgende stap wordt veel leuker. Want waar komen al die beelden op het scherm vandaan? Niet uit dat kassie, net zo min als er stemmen in je telefoonhoorn zitten. Je staat er niet meer bij stil, maar hoe reageerde je opa op zijn eerste kennismaking met zo’n toverdoos? Die twee maal twaalf beeldjes vertonen een belangrijke overeenkomst. Ze worden op één scherm gebundeld, maar zijn afkomstig van alle uithoeken en studio’s, waar ook ter wereld. Oude beelden, nieuwe beelden, in al die verschillende uithoeken móet een camera aanwezig zijn geweest om de beelden te registreren. Zonder camera geen beeld.

Moet je je voorstellen!

In plaats van naar RTL 4 te kijken, sta je opeens achter de camera tussen de bordkartonnen decors bij de opname van “Slechte Tijden”. Je kijkt niet meer naar een samenvatting van AC Milan, maar bent cameraman langs de lijn van een kolkend San Siro stadion. Je kijkt niet met een half oog, onderuit gezakt, naar een natuurfilm, maar staat na een zware expeditie met het zweet onder je oksels tussen het struikgewas, oog in oog met vervaarlijk grommende berg gorilla’s. Je kijkt niet naar “Dances with Wolves” maar naar Kevin Costner die zich oplaadt en schminkt voor de derde buffelscene. Je kijkt niet naar Het Journaal, niet naar de STER, niet naar een tekenfilm, niet naar CNN, nee, je kijkt nergens naar, je bènt er.

Je bent er, of je bent er geweest (…) en elk beeld is direct verbonden met een concrete ervaring van vlees en bloed. Wat is een beeld? Vanuit dat oogpunt bekeken is èlk beeld verbonden met een ervaring. De reïncarnatietherapie van de toekomst werkt zonder storing en ruis. Je hoeft je ogen maar te sluiten of de achterkant van je oogleden biedt een prachtig stereo projectiescherm. De “MES-Brug” is fijn afgestemd op het juiste kanaal, voor de film van je leven.

Stel je voor. Angst voor saaiheid?

Publicatie: Cyclus, tijdschrift voor Reïncarnatie en Therapie, juni 1991

Albert Toby